Pageviews:
పరిచయం
ప్రజలు ధనవంతులయ్యేటప్పుడు, వారు ఇప్పటికే కొనుగోలు చేస్తున్న వాటినే ఎక్కువగా కొనడానికి ఆ అదనపు డబ్బును అరుదుగా ఖర్చు చేస్తారు. దానికి బదులు, వారు దాన్ని ఇంతకుముందు వారి బడ్జెట్లో అరుదుగా కనిపించిన వాటిపై ఖర్చు చేస్తారు. ఎవరైనా ఎంత సంపాదిస్తారు అనేది ఎప్పుడూ ఆసక్తికరమైన ప్రశ్న కాదు. కనీస అవసరాల గురించి ఆందోళన చెందడం ఆపగలిగినప్పుడు, వారి ఖర్చు ఏ దిక్కుగా మారుతుంది అనేదే ఆసక్తికరమైన ప్రశ్న.
ఇప్పుడు భారతదేశంలో దీనికి స్పష్టమైన ఉదాహరణ ఢిల్లీ. 2026లో, సగటు భారతీయుడు సంవత్సరానికి దాదాపు 1,927 డాలర్లు ఖర్చు చేస్తాడు. ఢిల్లీలో నివసించే వ్యక్తి దాదాపు 3,265 డాలర్లు ఖర్చు చేస్తాడు, అంటే దాదాపు 70 శాతం ఎక్కువ. ఈ అదనపు డబ్బు, ఢిల్లీ నివాసి ఇప్పటికే కొనుగోలు చేస్తున్న అన్ని వాటిపై సమానంగా వ్యాపించలేదు. గృహనిర్మాణం మాత్రమే మొత్తం ఖర్చులో 31 శాతం తీసుకుంటుంది, ఇది జాతీయ స్థాయిలో ఉన్న 14 శాతానికి రెండింతలకు మించి, ఆహారం మరియు పానీయాలు దేశవ్యాప్తంగా 29 శాతం ఉండగా, ఇక్కడ కేవలం 18 శాతానికి తగ్గుతాయి. ఢిల్లీ నివాసితులు కేవలం ఖరీదైన ఆహారం తినడం లేదా అన్నింటినీ ఎక్కువగా కొనడం లేదు. వారి డబ్బు గృహనిర్మాణం, విద్య, ఆర్థిక సేవలు వంటి, జాతీయ చిత్రంలో అరుదుగా కనిపించే వర్గాలలోకి మారిపోయింది.
ఏ కంపెనీకైనా ప్రణాళిక వేయడానికి ఇది ఒక విచిత్రమైన ప్రాతిపదిక. దశాబ్దాలుగా, “భారతీయ వినియోగదారుడు” అంటే కొన్ని పరిచయమైన నగరాలలో నివసించే వ్యక్తినే సూచించేది. కానీ ఢిల్లీ కేవలం దూరం నుండి మెచ్చుకోవాల్సిన ధనిక వ్యతిరేక ఉదాహరణ మాత్రమే కాదు. ఇది ఒక ముందస్తు దృశ్యం. ఢిల్లీ ఇప్పటికే దాటిన ఆ గీతనే మిగిలిన నగరాలు దాటినప్పుడు ఏం జరుగుతుంది అనేదే నిజమైన ప్రశ్న, మరియు వరల్డ్ ఎకనామిక్ ఫోరమ్లో ప్రచురించబడిన వరల్డ్ డేటా లాబ్ పరిశోధన ప్రకారం, మరిన్ని నగరాలు అలా చేయడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
కనీస అవసరాలు తీరిన తర్వాత ఒక రూపాయికి ఏం జరుగుతుంది
ఢిల్లీ గణాంకాల వెనుక ఉన్న పద్ధతికి ఒక పేరు ఉంది. ఆదాయం పెరిగే కొద్దీ, ప్రజలు ఆహారంపై తగ్గుతున్న వాటా ఖర్చు చేస్తారని ఆర్థికవేత్తలు ఒక శతాబ్దానికి పైగా గమనించారు, ఈ పద్ధతిని ఎంగెల్ నియమం అని పిలుస్తారు. ఢిల్లీ నివాసి ఆహారంపై ఖర్చు చేసే వాస్తవ మొత్తం సాధారణమైనదే కావచ్చు. తగ్గేది మొత్తం ఖర్చులో ఆహారం వాటానే, ఎందుకంటే మొత్తం ఖర్చే చాలా పెద్దదిగా మారుతుంది. కనీస అవసరాలు బడ్జెట్లో ఎక్కువ భాగాన్ని తినేయకపోతే, మిగిలింది మరెక్కడికో వెళ్లాలి, మరియు ప్రతి నగరానికి ఆ “మరెక్కడో” వేరుగా ఉంటుంది.
కొన్ని నగరాలు కాదు, వందలాది నగరాలు
ఇక్కడే ఢిల్లీ ఒక-నగర కథగా ఉండడం ఆపేస్తుంది. వరల్డ్ డేటా లాబ్ పరిశోధన ప్రకారం, రాబోయే పదిహేను సంవత్సరాలలో భారతదేశ నగర వినియోగదారుల వర్గ వృద్ధిలో 93 శాతం, దేశంలోని అతిపెద్ద ఐదు నగరాలైన ఢిల్లీ, కోల్కతా, ముంబై, బెంగళూరు మరియు చెన్నై బయట జరుగుతుందని అంచనా. ఈ ఐదు అతిపెద్ద నగరాలు కలిసి, 2040 నాటికి భారతదేశం చేర్చుకునే కొత్త వినియోగదారులలో కేవలం 7 శాతాన్ని మాత్రమే కలిగి ఉంటాయి. 2035 నాటికి, ఈ పరిశోధన ప్రకారం భారతదేశంలో 499 నగరాలు ఉంటాయని అంచనా, అక్కడ నలుగురిలో కనీసం ముగ్గురు నివాసితులు వినియోగదారుల వర్గంలో లెక్కించబడతారు, అంటే రోజుకు 13 డాలర్లు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ ఖర్చు చేయగలిగిన వారు. ఇది ఇప్పుడు ఈ వర్గంలో అర్హత సాధించే నగరాల సంఖ్యకు రెండింతలకు మించి.
ఒక నగరం ఆ గీతను దాటడం ఒక మార్కెట్ను తిరిగి రూపుదిద్దుతుంది. అదే కొన్ని సంవత్సరాలలో వందలాది నగరాలు దాన్ని దాటడం ఒక పూర్తి ఆర్థిక వ్యవస్థ యొక్క భౌగోళికతను తిరిగి రూపుదిద్దుతుంది. ఎక్కువ మంది భారతీయులు ఒక నగరం చొప్పున ఎక్కువ వస్తువులు కొనగలగడం కాదు విషయం. తగినంత నగరాలు కలిసి, సాధారణ కొనుగోలుగా పరిగణించబడేదాన్ని మార్చబోతున్నాయి, తద్వారా భారతీయ డిమాండ్ కొన్ని ప్రాంతాల కథగా మిగిలిపోకుండా, ఒకేసారి వందలాది ప్రాంతాల కథగా మారిపోతుంది.
ముగింపు ఆలోచనలు
“ఐదు వందల కొత్త ఢిల్లీలు” అంటే నిజంగా అర్థం ఇదే, 500 నగరాలు ప్రతి ఒక్కటి తన స్వంత విధంగా, తన స్వంత నిబంధనలపై ఆ కనిపించని గీతను దాటుతున్నాయి. దశాబ్దాలుగా, భారతదేశ ఆర్థిక కథ కొన్ని పెద్ద నగరాల ద్వారా చెప్పబడింది. వరల్డ్ డేటా లాబ్ అంచనా నిర్ధారించేది ఏమిటంటే, ఆ కథ యొక్క తదుపరి అధ్యాయం కొన్ని ప్రాంతాలలో రాయబడదు. అది వందలాది ప్రాంతాలలో, ఒకేసారి రాయబడుతుంది.