Pageviews:
அறிமுகம்
மக்கள் பணக்காரர்களாகும்போது, அவர்கள் ஏற்கனவே வாங்கும் பொருட்களையே அதிகமாக வாங்குவதற்கு அந்த கூடுதல் பணத்தை அரிதாகவே செலவிடுகிறார்கள். அதற்கு பதிலாக, முன்பு அவர்களின் பட்ஜெட்டில் அரிதாகவே இடம் பெற்ற பொருட்களுக்கு அவர்கள் அதைச் செலவிடுகிறார்கள். ஒருவர் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார் என்பது ஒருபோதும் சுவாரஸ்யமான கேள்வி அல்ல. அடிப்படைத் தேவைகளைப் பற்றி கவலைப்படுவதை நிறுத்தும்போது, அவரது செலவு எதில் மாறுகிறது என்பதே சுவாரஸ்யமான கேள்வி.
இன்று இந்தியாவில் இதற்கு தெளிவான உதாரணம் டெல்லி. 2026ஆம் ஆண்டில், சராசரி இந்தியர் ஆண்டுக்கு சுமார் 1,927 டாலர்கள் செலவிடுகிறார். டெல்லியில் வசிக்கும் ஒருவர் சுமார் 3,265 டாலர்கள் செலவிடுகிறார், அதாவது கிட்டத்தட்ட 70 சதவீதம் அதிகம். இந்த கூடுதல் பணம், டெல்லி குடியிருப்பாளர் ஏற்கனவே வாங்கும் அனைத்து பொருட்களுக்கும் சமமாகப் பரவவில்லை. வீட்டு வசதி மட்டும் மொத்த செலவில் 31 சதவீதத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது, இது தேசிய அளவில் 14 சதவீதத்தை விட இரு மடங்கிற்கும் அதிகம், அதே நேரத்தில் உணவும் பானமும் நாடு முழுவதும் 29 சதவீதமாக இருக்க, இங்கு வெறும் 18 சதவீதமாக குறைகிறது. டெல்லி குடியிருப்பாளர்கள் வெறுமனே விலை உயர்ந்த உணவை உண்பதோ அல்லது எல்லாவற்றையும் அதிகமாக வாங்குவதோ இல்லை. அவர்களின் பணம், வீட்டு வசதி, கல்வி, நிதி சேவைகள் போன்ற, தேசிய அளவில் அரிதாகவே தென்படும் வகைகளுக்கு நகர்ந்துவிட்டது.
எந்தவொரு நிறுவனத்திற்கும் திட்டமிடுவதற்கு இது ஒரு விசித்திரமான அடிப்படை. பல தசாப்தங்களாக, “இந்திய நுகர்வோர்” என்பது சில பரிச்சயமான நகரங்களில் வசிப்பவரையே குறித்தது. ஆனால் டெல்லி வெறுமனே தூரத்தில் இருந்து பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒரு செல்வந்த விதிவிலக்கு அல்ல. இது ஒரு முன்னோட்டம். டெல்லி ஏற்கனவே கடந்துவிட்ட அதே கோட்டை மற்ற நகரங்களும் கடக்கும்போது என்ன நடக்கும் என்பதே உண்மையான கேள்வி. வர்ல்ட் எகனாமிக் ஃபோரமில் வெளியிடப்பட்ட வர்ல்ட் டேட்டா லேப் ஆய்வின்படி, இன்னும் பல நகரங்கள் அதைச் செய்யவிருக்கின்றன.
அடிப்படைத் தேவைகள் நிறைவு செய்யப்பட்ட பிறகு ஒரு ரூபாய்க்கு என்ன நடக்கிறது
டெல்லியின் புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பாணிக்கு பெயர் உண்டு. வருமானம் அதிகரிக்கும்போது, மக்கள் அதில் குறைந்து செல்லும் பங்கையே உணவுக்குச் செலவிடுகிறார்கள் என்பதை பொருளாதார நிபுணர்கள் ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக கவனித்திருக்கிறார்கள், இந்த பாணி எங்கெலின் விதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. டெல்லி குடியிருப்பாளர் உணவுக்குச் செலவிடும் உண்மையான தொகை பொதுவாக இருக்கக்கூடும். குறைவது என்னவென்றால், மொத்த செலவில் உணவின் பங்குதான், ஏனெனில் மொத்த செலவே பெரிதாகிவிடுகிறது. அடிப்படைத் தேவைகள் பட்ஜெட்டின் பெரும்பகுதியை விழுங்காதபோது, மீதமிருப்பது வேறு எங்கேயோ செல்ல வேண்டும், மேலும் ஒவ்வொரு நகரத்திற்கும் அந்த “எங்கேயோ” வேறுபடுகிறது.
சில நகரங்கள் அல்ல, நூற்றுக்கணக்கான நகரங்கள்
இங்குதான் டெல்லி ஒரு-நகர கதையாக இருப்பதை நிறுத்துகிறது. வர்ல்ட் டேட்டா லேப்பின் ஆய்வின்படி, அடுத்த பதினைந்து ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் நகர்ப்புற நுகர்வோர் வர்க்கத்தின் வளர்ச்சியில் 93 சதவீதம், நாட்டின் ஐந்து பெரிய நகரங்களான டெல்லி, கொல்கத்தா, மும்பை, பெங்களூரு மற்றும் சென்னைக்கு வெளியே நிகழும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த ஐந்து பெரிய நகரங்களும் சேர்ந்து, 2040ஆம் ஆண்டு வரை இந்தியா சேர்க்கும் புதிய நுகர்வோரில் வெறும் 7 சதவீதத்தையே கொண்டிருக்கும். 2035ஆம் ஆண்டளவில், இதே ஆய்வின்படி இந்தியாவில் 499 நகரங்கள் இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, அங்கு நான்கு குடியிருப்பாளர்களில் குறைந்தது மூவர் நுகர்வோர் வர்க்கத்தில் அடங்குவார்கள், அதாவது ஒரு நாளுக்கு 13 டாலர்கள் அல்லது அதற்கு மேல் செலவிட முடிந்தவர்களாக இருப்பார்கள். இது இன்று இந்த வகையில் தகுதி பெறும் நகரங்களின் எண்ணிக்கையை விட இரு மடங்கிற்கும் அதிகம்.
ஒரு நகரம் அந்த கோட்டைக் கடப்பது ஒரு சந்தையை மறுவடிவமைக்கிறது. அதே சில ஆண்டுகளில் நூற்றுக்கணக்கான நகரங்கள் அதைக் கடப்பது ஒரு முழு பொருளாதாரத்தின் புவியியலையே மறுவடிவமைக்கிறது. அதிக இந்தியர்கள் ஒரு நகரத்திற்கு ஒரு முறை என அதிக பொருட்களை வாங்க முடிவது இல்லை. போதுமான நகரங்கள் ஒன்றாக, சாதாரண வாங்குதல் என்று கருதப்படுவதை மாற்றவிருக்கின்றன, இதனால் இந்திய தேவை என்பது சில இடங்களைப் பற்றிய கதையாக நின்றுவிடாமல், நூற்றுக்கணக்கான இடங்களைப் பற்றிய கதையாக ஒரே நேரத்தில் மாறுகிறது.
இறுதி எண்ணங்கள்
“ஐந்நூறு புதிய டெல்லிகள்” என்பதன் உண்மையான பொருள் இதுதான், 500 நகரங்கள் ஒவ்வொன்றும் தன் சொந்த வழியில், தன் சொந்த நிபந்தனைகளில் அதே கண்ணுக்குப் புலப்படாத கோட்டைக் கடக்கின்றன. பல தசாப்தங்களாக, இந்தியாவின் பொருளாதார கதை சில பெரிய நகரங்கள் மூலம் சொல்லப்பட்டது. வர்ல்ட் டேட்டா லேப்பின் முன்னறிவிப்பு உறுதிப்படுத்துவது என்னவென்றால், அந்த கதையின் அடுத்த அத்தியாயம் சில இடங்களில் எழுதப்படாது. அது நூற்றுக்கணக்கான இடங்களில், ஒரே நேரத்தில் எழுதப்படும்.