Pageviews:
அறிமுகம்
சில UPI பயனர்கள் ஏற்கனவே தங்கள் முடிவை எடுத்துவிட்டனர். இந்த மாதம் இணையத்தில் கேட்டால், UPI ஒரு சிறிய தொகையையாவது கட்டணமாக வசூலிக்க ஆரம்பித்தால், அதைப் பயன்படுத்துவதை முற்றிலும் நிறுத்திவிடுவோம் என்று சொல்பவர்களைக் காணலாம். இந்த பீதி இப்போது ஒரு கற்பனை அல்ல. நாடாளுமன்றம் சமீபத்தில் ஒரு சட்டத்தை நிறைவேற்றியது, இதன் மூலம் எந்த டிஜிட்டல் பணம் செலுத்தும் முறைகள் இலவசமாக இருக்கும், எவற்றுக்கு கட்டணம் தொடங்கலாம் என்பதை அரசாங்கம் தீர்மானிக்க முடியும். இதன் மூலம் ஆறு ஆண்டுகளாக UPI-ஐ முழுவதுமாக இலவசமாக வைத்திருந்த விதி முடிவுக்கு வந்தது.
சாதாரண குடிமக்கள் UPI-ஐ பயன்படுத்த எந்த கட்டணமும் செலுத்த வேண்டியதில்லை என்று அரசாங்கம் ஏற்கனவே தெளிவுபடுத்திவிட்டது. மாறக்கூடியது என்னவென்றால், சில வணிக நிறுவனங்களின் பரிவர்த்தனைகளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை விட அதிகமாக இருக்கும் பரிவர்த்தனைகளுக்கு மட்டும் ஒரு சிறிய கட்டணம்தான். இந்த சாத்தியம் கூட, முன்பு பிற இலவச பழக்கங்களை அழித்த விலை உயர்வுகளுடன் ஒப்பிடப்பட்டது, உதாரணமாக வாலட் ரீச்சார்ஜ்கள், அவற்றுக்கு கட்டணம் விதிக்கத் தொடங்கியவுடன் மக்கள் மெதுவாக அவற்றை பயன்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டனர்.
இங்கே ஒரு விசித்திரமான விஷயம் இருக்கிறது. உடனடி பணம் செலுத்தும் முறைகளுக்கு உண்மையில் ஒரு சிறிய கட்டணம் சேர்க்கப்பட்ட இடங்களில், அது வேறொரு நாட்டில் ஆனாலும் சரி, இந்தியாவின் கடந்த காலத்தில் ஆனாலும் சரி, பயன்பாடு குறையவில்லை. அது அதிகரித்தது. அப்படியென்றால் UPI-க்கு எந்த கட்டணமும் விதிக்கும் யோசனை ஏன் இவ்வளவு பெரிய அச்சுறுத்தலாக தோன்றுகிறது?
UPI-க்கு யாராவது ஒருவர் எப்போதும் விலை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்
கட்டணம் பற்றி ஏன் இப்போது பேசப்படுகிறது என்பதை புரிந்துகொள்ள, இதுவரை UPI-க்கு யார் விலை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை அறிவது உதவும். நீங்கள் உடனடியாக பணம் அனுப்பும் ஒவ்வொரு முறையும், இருபுறமும் உள்ள வங்கிகள் திரைக்குப் பின்னால் உண்மையான வேலையைச் செய்கின்றன. அவை பணத்தை நகர்த்துகின்றன, மோசடிக்காக சரிபார்க்கின்றன, மற்றும் எல்லா நேரங்களிலும் சர்வர்களை இயக்கி வைக்கின்றன. அந்த வேலைக்கு செலவு ஆகும், மேலும் கார்டு பணம் செலுத்தும் முறையில், வங்கிகள் அதை மர்ச்சன்ட் டிஸ்கவுண்ட் ரேட் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு கட்டணத்தின் மூலம் மீட்டு விடுகின்றன, இதை ஒவ்வொரு பரிவர்த்தனையிலும் வணிக நிறுவனம் செலுத்துகிறது.
UPI ஒருபோதும் அப்படி செயல்படவில்லை. 2020-ல், வங்கிகள் UPI-க்கு MDR வசூலிப்பதை அரசாங்கம் தடை செய்தது, ஏனெனில் வரிச் சட்டத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு மாற்றம், ₹50 கோடிக்கும் அதிகமாக வருமானம் ஈட்டும் ஒவ்வொரு வணிகத்தையும் ஒரு டிஜிட்டல் பணம் செலுத்தும் வழியை வழங்கும்படி கட்டாயப்படுத்தியிருந்தது. டிஜிட்டல் பணம் செலுத்தும் முறையை ஏற்க வலியுறுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்த வணிகர்கள், அதனுடன் இணைக்கப்படும் புதிய கட்டணத்தை எதிர்க்கக்கூடும், அதனால் அரசாங்கம் UPI-ஐ இலவசமாக வைத்திருந்தது, மேலும் வங்கிகளின் செலவுகளை ஈடுகட்ட ஒரு வருடாந்திர மானியத்தை அறிமுகப்படுத்தியது, இதற்கு வரி செலுத்துவோரிடமிருந்து நிதி வந்தது.
அந்த மானியம் செலவுகளுக்கு ஏற்ப வளரவில்லை. FY24-ல் அது ₹3,631 கோடி என்ற உச்சத்தை அடைந்தது, FY25-ல் ₹1,441 கோடியாக குறைந்தது, மேலும் FY26-க்கு வெறும் ₹435 கோடி மட்டுமே பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது, அது செலவுகளை ஈடுகட்டாததால் ஆண்டின் நடுவில் உயர்த்தப்பட்டது. இதற்கிடையில், FY26-ல் மட்டும் UPI ₹314 லட்சம் கோடி மதிப்புள்ள 24,000 கோடிக்கும் அதிகமான பரிவர்த்தனைகளை செயலாக்கியது, இது முந்தைய ஆண்டைவிட அளவில் சுமார் 30% மற்றும் மதிப்பில் 21% அதிகரிப்பு ஆகும். ஒரு நாடாளுமன்றக் குழு கண்டறிந்தது என்னவென்றால், 2022 மற்றும் 2025-க்கு இடையில், வங்கிகளும் ஃபின்டெக் நிறுவனங்களும் UPI-ஐ இயக்குவதற்கு உண்மையில் செலவழித்ததில் அந்த மானியம் வெறும் 11% மட்டுமே ஈடுகட்டியது. யாராவது ஒருவர் அந்த பில்லை அமைதியாக செலுத்திக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் அது செக்அவுட்டில் தங்கள் மொபைலைத் தட்டும் நபர் அல்ல.
ஒரு சிறிய கட்டணம் ஏன் இவ்வளவு பெரிதாக உணரப்படுகிறது
இங்குதான் புதிய சட்டம் வருகிறது. ஒவ்வொரு UPI பணம் செலுத்துதலையும் இயல்பாகவே இலவசமாக வைத்திருப்பதற்கு பதிலாக, ஒவ்வொரு பரிவர்த்தனையையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு கட்டணம் விதிக்கலாமா என்பதை அரசாங்கம் தீர்மானிக்க இது அனுமதிக்கிறது. Jefferies நிறுவனத்தின் ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுவது என்னவென்றால், ₹2,000-க்கும் அதிகமான வணிக பரிவர்த்தனைகளுக்கு மட்டும் விதிக்கப்படும் 0.15 முதல் 0.3% வரையிலான ஒரு சிறிய கட்டணம் கூட, FY28க்குள் ஆண்டுக்கு ₹5,000 முதல் 10,000 கோடி வரை ஈட்டித் தரலாம்.
மக்கள் வேறு இடங்களில் ஏற்கனவே செலுத்தும் தொகையுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த எண் மிகவும் சிறியதாகத் தெரிகிறது. கிரெடிட் மற்றும் டெபிட் கார்டுகள் பொதுவாக 2 முதல் 3% வரை கட்டணத்தை சுமக்கின்றன, இது UPI-க்காக யோசிக்கப்படும் எந்த கட்டணத்தையும் விட பல மடங்கு அதிகம். பிரேசில் தனது சொந்த உடனடி பணம் செலுத்தும் முறையான Pix-உடன் இதேபோன்ற ஒரு பரிசோதனையை நடத்தியது, இது நவம்பர் 2020-ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது, மேலும் முதல் நாளிலிருந்தே கட்டணத்தை ஒருபோதும் மறைக்கவில்லை. நண்பர்களுக்கிடையே பணம் அனுப்புவது இலவசமாகவே இருந்தது, ஆனால் பணத்தைப் பெறும் ஒரு வணிகம் ஆரம்பத்திலிருந்தே கட்டணம் விதிக்கப்படக்கூடும். அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பதினைந்து மாதங்களுக்குப் பிறகே, Pix பரிவர்த்தனை அளவில் டெபிட் மற்றும் கிரெடிட் கார்டுகளை இணைத்ததை விட முந்திவிட்டது, மேலும் சில ஆண்டுகளுக்குள், 14 கோடிக்கும் அதிகமான பிரேசிலியர்கள், அதாவது ஒவ்வொரு பத்து பேரில் எட்டு வயது வந்தோர், அதைப் பயன்படுத்தினர், மாதத்திற்கு 400 கோடிக்கும் அதிகமான பரிவர்த்தனைகளை செய்தனர்.
Pix வெற்றி பெற்றதற்கு ஒரு காரணம், அது இலவசமாக இருந்த ஒரு நினைவுக்கு எதிராகப் போட்டியிட வேண்டிய அவசியம் ஒருபோதும் இல்லை என்பதுதான். வணிகர்கள் அதன் கட்டணத்திற்காக, கார்டு கட்டணங்களுக்காக எப்போதும் செய்ததைப் போலவே பட்ஜெட் தயார் செய்தனர், அளவு மட்டும் சிறியது. இந்தியாவின் சொந்த வரலாறும் இதே கருத்தை வேறு ஒரு கோணத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது. UPI 2016-ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதற்கும், 2020-ல் MDR தடை செய்யப்பட்டதற்கும் இடையில், வணிகர்கள் ஒவ்வொரு UPI பரிவர்த்தனைக்கும் சுமார் 0.25 முதல் 0.3% வரையிலான கட்டணத்தைச் செலுத்தினர். அந்த கட்டணம் இருந்தபோதிலும், UPI 2019-க்குள் அளவிலும் மதிப்பிலும் டெபிட் மற்றும் கிரெடிட் கார்டுகளை முந்திவிட்டது. அந்த கட்டணம், அது நாட்டின் முதன்மையான பணம் செலுத்தும் வழியாக மாறுவதைத் தடுக்கவே இல்லை.
இறுதி எண்ணங்கள்
எனவே, இன்றைய பீதிக்குப் பின்னால் உள்ள உண்மையான பயம், இவ்வளவு சிறிய கட்டணத்தை ஏற்க முடியுமா என்பது பற்றியது அல்ல. இந்தியா ஏற்கனவே நான்கு ஆண்டுகளாக இதேபோன்ற ஒரு கட்டணத்தை சுமந்திருந்தது, ஆனாலும் அந்த பழக்கம் வளர்ந்தது. மாறியது என்னவென்றால், 2020-க்கும் இப்போதைக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு தருணத்தில், ஜீரோ என்பது ஒரு விலையாக இருந்து ஒரு வாக்குறுதியாக மாறியது. ஒரு விஷயம் ஒன்றுமே செலவாகாது என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கியவுடன், ஒரு ரூபாயின் ஒரு பகுதியை எடுத்துக்கொண்டாலும் அது ஒரு இழப்பாக உணரப்படுகிறது, உண்மையான எண் எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் சரி.
இந்த புதிய சட்டம் எப்படி பயன்படுத்தப்படும் என்பதை தீர்மானிக்கும் எவருக்கும் இதுதான் உண்மையான சவால். பிரேசில் ஒரு வாக்குறுதியை மீண்டும் திரும்பப் பெற வேண்டிய அவசியம் ஒருபோதும் இல்லை, ஏனெனில் அது ஒரு வாக்குறுதியை ஒருபோதும் அளிக்கவில்லை. இந்தியா ஆறு ஆண்டுகளாக நாடு முழுவதும் உள்ள வணிகர்களையும் வாடிக்கையாளர்களையும் ஜீரோவை எதிர்பார்க்க பயிற்றுவித்தது, இப்போது அந்த கதை பராமரிப்பு பற்றியதாக இல்லாமல் துரோகம் பற்றியதாக மாறாமல், அதை மீள வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு சிறிய கட்டணத்தின் பொருளாதாரம் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, பிரேசிலிலும், இந்தியாவின் சொந்த வரலாற்றிலும் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது. இன்னும் தீர்க்கப்படாதது என்னவென்றால், அமைதியாகவே எப்போதும் இலவசமாக இருக்கும் என்று மக்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட ஒரு விஷயத்திற்கு எப்படி கட்டணம் வசூலிப்பது என்பதுதான்.