Pageviews:
அறிமுகம்
இந்து புராணங்களில், தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒருமுறை இணைந்து பிரபஞ்ச கடலைக் கடைந்தனர், ஒரு மலையை மத்து தண்டமாகவும், ஒரு பெரிய பாம்பை கயிறாகவும் பயன்படுத்தினர். அந்தக் கடைதல் எளிதாக நடக்கவில்லை. முதலில் அதிலிருந்து விஷம் வெளிவந்தது, நல்லது எதுவும் கிடைப்பதற்கு முன் தேவர்கள் அதை சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது. மிகவும் தாமதமாகவே கடல் தன் பொக்கிஷங்களை வெளியிட்டது, அதில் அமரத்துவத்தின் அமிர்தமும் அடங்கும். ஆகஸ்ட் 2026-இல், இந்திய அரசு ₹84,084 கோடி மதிப்பிலான மிகவும் உண்மையான ஒரு திட்டத்திற்கு அந்தக் கதையின் பெயரையே சூட்டியது, சமுத்திர மந்தன், மேலும் அதை இந்தியாவின் சொந்த கடற்கரையை நோக்கி திருப்பியது.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது ஒரு சாதாரண எரிசக்தி கொள்கை போலத் தெரிகிறது. இந்தத் திட்டம் நிலநடுக்க ஆய்வுகளுக்கும், ஆழ்கடல் துளையிடலுக்கும், புதிய கடலோர அடித்தளக் கட்டமைப்புகளுக்கும் பணம் செலவழிக்கிறது, இதன் இலக்கு இந்தியாவின் கடல்களுக்கு அடியில் மறைந்திருக்கும் 60 கோடி மெட்ரிக் டன்னுக்கும் மேற்பட்ட எண்ணெய்-சமான இருப்புகளைக் கண்டறிவதாகும். ஆனால் கடலோர ஆய்வு பூமியில் உள்ள மிகவும் ஆபத்தான தொழில்களில் ஒன்று. ஒரு நிறுவனம் ஒரே ஒரு கிணற்றைத் துளையிடுவதற்கு பத்து மில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் செலவழித்து ஒன்றும் கண்டுபிடிக்காமல் போகக்கூடும். அப்படியென்றால், முற்றிலும் வெறுமையாக இருக்கக்கூடிய ஒரு துளைக்கு அரசு ஏன் ஒரு பகுதி செலவை ஏற்க ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்?
ஒன்றும் கிடைக்காத கிணற்றுக்கு ஏன் பணம் செலவழிக்க வேண்டும்?
இந்தியாவின் கடலோர படுகைகளின் பரந்த பகுதிகள் பல தசாப்தங்களாக கிட்டத்தட்ட தொடப்படாமல் இருந்தன, அங்கு எண்ணெய் இருக்கிறதா என்பது ஒரு போதும் உண்மையான கேள்வியாக இருக்கவில்லை. கண்டுபிடிக்க யார் பணம் செலவழிக்கத் தயார் என்பதே கேள்வியாக இருந்தது. ஒரு ஆழ்கடல் கிணறு பத்து மில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் செலவாகக்கூடும், வெறுமையாக முடிந்தால் எந்தத் திரும்பப் பணமும் இல்லை, மேலும் துளையிடல் தொடங்குவதற்கு முன் கடல் தளத்தை வரைபடமாக்கும் நிலநடுக்க ஆய்வு, அதற்குப் பணம் செலவழித்தவருக்கு மட்டும் பயன்படுவதில்லை. அந்த வரைபடம் உருவான பின், அருகில் துளையிடும் ஒவ்வொரு நிறுவனமும் அதனால் பயன்பெறும், அதை உருவாக்குவதற்கு அவர்கள் பணம் கொடுத்தாலும் இல்லாவிட்டாலும்.
இது ஒரு விசித்திரமான சிக்கலை உருவாக்குகிறது. ஒரு நிறுவனம் ஆய்வின் செலவையும் ஆபத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, ஆனால் போட்டியாளர்களை முடிவுகளில் இலவசமாகப் பயணிக்க விடாமல் தடுக்க முடியாதபோது, ஆரம்பத்திலேயே ஆய்வு செய்வதற்கான காரணம் குறைந்துவிடுகிறது. இதை ஒரு முழு கடற்கரையிலும் பெருக்கிப் பாருங்கள், அப்போது இந்தியாவிடம் இருந்தது போலவே கிடைக்கும், பரந்த கடலோர படுகைகள் எண்ணெய் இல்லாததால் அல்ல, முதலில் செல்ல தயாராக இருக்கும் யாரும் இல்லாததால் ஆய்வு செய்யப்படாமல் இருந்தன.
சமுத்திர மந்தன் இந்தச் சிக்கலை நேரடியாகத் தாக்குகிறது. அரசு இப்போது பெரிய நிலநடுக்க ஆய்வுகளுக்கு தானே நிதியளிக்கிறது, அதிக ஆபத்துள்ள ஆய்வு துளையிடலின் செலவில் ஒரு பகுதியைப் பகிர்ந்துகொள்கிறது, மேலும் பல நிறுவனங்கள் தங்களுடையதைத் தனித்தனியாக கட்டுவதற்குப் பதிலாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய பகிரப்பட்ட கடலோர அடித்தளக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது. இது கடலோர உபகரணங்களின் உள்நாட்டு உற்பத்தியையும் ஊக்குவிக்கிறது, இதனால் நிறுவனங்கள் இறக்குமதிக்காக காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் முன்பு முழுவதுமாக ஒரு நிறுவனத்தின் கணக்கில் இருந்த செலவை பரவலாக்குகிறது, அல்லது அதை அரசுக்கு மாற்றுகிறது.
இது உண்மையில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான அறிவு, ஒருமுறை உருவானபின் எப்படி நடந்துகொள்கிறது என்பது பற்றிய விவாதம். கடல் தளத்தின் வரைபடம் அதிகமானவர்கள் பயன்படுத்தும்போது தீர்ந்துபோவதில்லை, மேலும் ஒருமுறை உருவான பின் அதை போட்டியாளர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மறைத்து வைப்பதும் கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது. பொருளாதார நிபுணர்களிடம் இது போன்ற வளத்திற்கு சரியாக ஒரு பெயர் உள்ளது, பொது நலப் பொருள், மேலும் பொது நலப் பொருள்களின் வழக்கமான சிக்கல் என்னவென்றால், மற்றவர்கள் இலவசமாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒன்றுக்கு யாரும் பணம் கொடுக்க விரும்புவதில்லை. இந்த தர்க்கத்தின்படி வெறுமையாக முடிந்த கிணறு கூட முழுமையான இழப்பு அல்ல, ஏனெனில் அது உருவாக்கும் தரவு, யார் தேடினாலும் அடுத்த தேடலை மலிவாகவும் துல்லியமாகவும் ஆக்குகிறது.
எண்ணெய்க்கு அப்பாலான கடல்
துளையிடலிலிருந்து பின்வாங்கிப் பார்த்தால் பெரிய இலக்கு தெளிவாகிறது. இந்தியாவின் கடற்கரை 7,500 கிலோமீட்டர்களுக்கும் மேல் நீண்டுள்ளது, மேலும் அதன் தனிச்சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் 20 லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர்களைக் காட்டிலும் பெரியது, இது உலகின் மிகவும் பரபரப்பான கப்பல் பாதைகளில் சிலவற்றின் ஓரமாக அமைந்துள்ளது. கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இப்போது அந்த முழு நீரையும் பற்றிய திட்டத்தை நீல பொருளாதாரம் என்று அழைக்கிறார்கள், மேலும் ஹைட்ரோகார்பன்கள் வெறும் ஆரம்ப அத்தியாயம் தான். இந்தியா இன்னும் தன் கச்சா எண்ணெயில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தை இறக்குமதி செய்கிறது, ஆனால் அதே கடல் தளத்தில் நிக்கல், கோபால்ட், மாங்கனீஸ் மற்றும் அரிதான பூமி தாதுக்களும் உள்ளன, அவை மின்சார வாகனங்களின் பேட்டரிகளிலும் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி உபகரணங்களிலும் பயன்படுகின்றன.
கடலோர காற்றாலை பண்ணைகள் மாலை நேரத்தில் கடற்கரை ஓரமாக மின்சாரம் உருவாக்க முடியும், சரியாக சூரிய சக்தி பலகைகள் உற்பத்தியை நிறுத்தும் நேரத்தில். கடலுக்கு அடியில் அமைந்த கேபிள்கள் ஏற்கனவே உலகின் பெரும்பாலான சர்வதேச இணைய போக்குவரத்தை கொண்டு செல்கின்றன, மேலும் நிறுவனங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவின் குளிர்விக்கும் தேவைகளை சமாளிக்க கடலோர தரவு மையங்களை ஆராய்கின்றன. நவீன துறைமுகங்கள், கப்பல் கட்டுமானம், கடல்சார் உயிரி தொழில்நுட்பம், மீன்வளர்ப்பு மற்றும் கடலோர சுற்றுலாவைச் சேர்த்தால், கடல் ஒரு கப்பல் பாதையை விட குறைவாகவும், இந்தியா இன்னும் பயன்படுத்தத் தொடங்கிய ஒரு பொருளாதாரமாக அதிகமாகவும் தோன்றத் தொடங்குகிறது.
இதில் எதுவும் விரைவாக நடக்கப்போவதில்லை. கடலோர திட்டங்களுக்கு எந்த வருமானமும் கிடைப்பதற்கு முன் பல ஆண்டுகள் முதலீடு தேவை, ஆழ்கடல் சுரங்கம் இன்னும் வணிக ரீதியாக நிரூபிக்கப்படாமலும் சுற்றுச்சூழல் ரீதியாக உணர்வுமிக்கதாகவும் உள்ளது, மேலும் இந்தியாவின் கடல் கொள்கை பெட்ரோலியம், கப்பல் போக்குவரத்து, மீன்வளம், பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழலைக் கையாளும் அமைச்சகங்களுக்கிடையே பிரிக்கப்பட்டுள்ளது, இது நிறுவனங்களை அனுமதிகளின் ஒரு சிக்கலான வலைப்பின்னலினூடாகச் செல்ல வைக்கிறது. இதில் புவிசார் அரசியல் கோணமும் உள்ளது. சீனா ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கடல்களின் மதிப்பை உணர்ந்தது, வெளிநாடுகளில் துறைமுகங்களுக்கு நிதியளித்து, உலகின் மிகப்பெரிய கப்பல் கடற்படையை உருவாக்கி, இந்தியப் பெருங்கடலில் தன் இருப்பை விரிவுபடுத்தி, இதனால் கடல்சார் வலிமை பொருளாதார தேவை போலவே ஒரு மூலோபாய தேவையாகவும் மாறுகிறது.
இறுதி எண்ணங்கள்
ஒரு கணம் அந்தப் புராணத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். கடலைக் கடைந்தது நேரடியாக அமிர்தத்திற்குச் சென்றுவிடவில்லை. முதலில் விஷத்தைச் சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது, மேலும் பொறுமையான, ஒருங்கிணைந்த முயற்சி மட்டுமே தேவர்களை மறுபுறமுள்ள வெகுமதிக்கு அழைத்துச் சென்றது. சமுத்திர மந்தன் அதே தர்க்கத்தில் இயங்குகிறது, இங்கு விஷம் என்பது வெறுமையான கிணறுகள், துண்டு துண்டான அனுமதிகள், மற்றும் யாரும் தனியாக ஏற்க விரும்பாத பல ஆண்டு முன்கூட்டிய செலவு.
இந்தத் திட்டம் உண்மையில் எண்ணெய் கண்டுபிடிக்கும் ஒரு பந்தயம் அல்ல, அது அப்படியும் நடக்கக்கூடும் என்றாலும். அரசு ஆய்வின் மிகவும் கொடூரமான, மிகவும் பலனற்ற பகுதியை, வரைபடம், பகிரப்பட்ட குழாய் அமைப்புகள், ஆரம்ப தோல்விகளை, தானே ஏற்றுக்கொண்டால், தனியார் நிறுவனங்கள் அதற்கு அப்பால் உள்ள அனைத்தையும் கட்டியெழுப்ப தேவையான மூலதனத்துடன் பின்தொடர்ந்து வரும் என்பதே அந்தப் பந்தயம். அந்த பந்தயம் வெற்றி பெறுமா என்பது இந்தியாவின் கடல் தளத்தில் எவ்வளவு எண்ணெய் உள்ளது என்பதைவிட, துளையிடல் நின்ற பின்பும் நீண்டகாலமாக பலனளிக்கும் ஒரு பொருளாதாரமாக இந்த முதல், கவர்ச்சியற்ற மந்தனத்தை நாடு மாற்ற முடியுமா என்பதைப் பொறுத்தே அதிகமாக இருக்கும்.